Jeanne: The beauty of fear

Geen categorie

I can now say that over the past years I have often lived in fear. In the eyes of some clinicians it was even an anxiety / panic disorder as a result of my concussions. At the start I did not really recognise myself in this description, I’m not afraid of spiders and I’m not scared to present to large groups, for example. An anxiety disorder, me? I had to laugh about it. Mentally I was doing fine despite everything, only physically there was a lot wrong with me.

But years later I realised that there had been a lot things that worried me since the last concussion. Unsurprising, as due to the continued symptoms I lost my job, my welfare grants, a large part of my social life and even keeping up with daily routines was difficult. In addition I was in a lot of pain. So many things were happening at the same time. And they wouldn’t go away. A lot of questions remained unanswered.

OK, so that is a pretty scary scenario.



And physically my body sometimes responded in a panicked way since my last concussion. So in that sense I did concede to my neurologist that I had become more anxious. In any case in a physical sense, like over-stimulation. Over-stimulation is scary, as there are so many external factors can lead to you being over-stimulated. It is almost completely outside of your control. The only thing you can do at that moment is get out of such a situation. However, in my thoughts I wasn’t anxious at those moments, only my body responded in a panicked way. A strange phenomenon.

Over-stimulation in the case of brain injury is often a consequence of tiredness. And as a result of that tiredness the impact of over-stimulation can quickly get out of hand. So for example I boarded the wrong train one time as a result of the noise at the train station. Crying and shaking I subsequently had to explain to the train staff that I did not have a ticket for that train. De muscle tension in my body was horrible and as a result I just wanted to go home. To calm myself, to protect myself and to be safe. I really did not get it, I was fully aware that my physical reactions were not normal, however, I had no control over them whatsoever.


Time to stop. The limit

I did not take this overloading well. In some sense it was a sort of panic mode of my body, in case I did not respect my boundaries. Usually I wasn’t even aware of that and my body stopped me by making it nearly impossible for me to speak or move. Like my battery was suddenly completely drained. It turned out to be a signal from my body: “Time to stop”. My head still wanted to go on, but my body did not. And therefore I could not continue even if I wanted to.

Where there’s a will, there’s a way

In the beginning this frustrated me greatly and I fought against it. I really did have the spirit to continue! But my body just doesn’t want to go on! And I hoped that doctors and therapists had a solution for this, mainly from a neurological perspective. Since my last concussion there was something wrong with me. And at some point I started to get angry when people said that it might be [psychological/mental] instead. What do you mean [psychological/mental]? I wanted to, but my body just didn’t cooperate. It seemed so sensible that the problem was physical, not my thoughts/my will. I also wasn’t depressed or anything. The concussion was by the way also the result of external factors, so it did not seem logical to me to focus on internal factors (maybe only as a way of coping). Before the concussion I had a life without symptoms. So my subsequent complaints had to be the result of that physical event.



I’ve had a lot of therapy on the physical and mental front, but the symptoms did not go away. Worse, my frustration kept increasing. As a result my confidence collapsed (the confidence that I was self-aware enough to be able to protect myself) and I became increasingly anxious. I was losing control, it even seemed stupid to go outside anymore. Like a deer in a wildlife park in Africa. Why did that doctor send me back into that wildlife park without a second thought? In other words, how come he thought I was able to work 40 hours per week? My fear of going back to work was also justified, if I look at what I’ve been through. Because my body was giving me plenty of signals. In some sense that’s actually really good. When my head wasn’t able to fully grasp a situation my body did give signals. But that doctor didn’t agree.



The doctor did not acknowledge my symptoms, only if I could ‘prove’ them. In addition to the hockey ball that caused my concussion, that doctor also became an external factor I had to protect myself against. He clearly did not have my best interests at heart. Was I finally listening to my symptoms, I now also had to protect myself against outside parties. As a result my external focus became even bigger. I tried at all costs to control these external factors. It was exhausting.

I noticed that I was now also losing this fight mentally, in addition to physically. I increasingly got stuck and I became increasingly emotional. The lack of understanding of doctors and their inability to deal with this was killing me. Financially, for example, because my welfare was being cut. I was now properly starting to panic.

My theory: where there’s a will, there’s a way, wasn’t working. I continued to look for clues, for new ideas. Unfortunately there weren’t many options left that I hadn’t tried. So maybe we should give this ‘anxiety / panic disorder’ a chance, as one neurologist had called it? Who knows that leads to some progress.



Today I am so glad that I had the courage to change approach. People say that fear is a bad counsellor. And I agree with that, in the situation where you make a choice purely out of and are not aware of that.

But in the end I learned that fear in your body can give a lot of physical reactions, such as palpitations, sweating, muscular tension, stomach aches, rapid breathing, uneasiness, irritability, vertigo, even motor disorders, etc. Physical reactions which are trying to tell me something and which are trying to protect me from something.

In essence fear is of course a way to protect yourself. Back in the days it protected us against sabre-toothed tigers, in 2017 against a car which is speeding while you are trying to cross the street. Your body responds by before your mind is able to consciously process the fact that it needs to take action. Which is great, right? That’s how you stay alive and how your body stays whole, experiences no pain, etc. Only a brief moment of shock.

But also in the case of less tangible situations, such as, ‘will I get that promotion?’ Or ‘what does that other person think of my response to his message?’ These kinds of situations can also lead to physical reactions (albeit small ones, usually) because you are experiencing some anxiety. And that anxiety is not always based on real danger, but it does say something about your emotions.

For me there was no tiger against which I wanted to subconsciously protect myself, but a hockey ball which came out of nowhere and hit my head. It’s quite something when outside of your control comes this ball which hits your head and hurts you so much. I could have been worse off, and even have died! External focus was needed in order not to let that happen again. But in total it happened to me 4 times (4 concussions).


unknown source

Blind spot

Still, this did teach me something valuable. My body has for a long time responded before my head could consciously think about a situation. I did not see or understand that ad hence I call it my blind spot. My subconscious fears triggered me. All my symptoms are expressions of this protection mechanism. And that’s really kind, without me noticing it I’m being protected by my own body. Whether I want to or not, I can rely on that.

In the end I learned that I am not consciously aware of some of my fears and anxieties and that therefore I should be looking closely at my physical signals. If I’m experiencing pain somewhere, I can look at whether there is a certain anxiety behind that, or another issue which needs my attention.

By looking at those anxieties and by discovering the subconscious origins of it I was able to dissect and subsequently neutralise them. When dissecting my subconscious fears, it often turned out that I did not believe it still served a purpose. As I became increasingly aware of a particular fear I was better able to make a choice on whether to keep it. It cleaned matters up and that provided rest, relaxation. So back to my internal focus.


4 concussions = 1 sabre-toothed tiger

Perhaps it sounds like a platitude, but I learned to trust my body again and therefore myself. I understood that 4 concussions = 1 sabre-toothed tiger. My tip: acknowledge your symptoms (of anxiety) and see what they are trying to tell you. If that does not work, listen to your body and see what it is trying to tell your mind. They work great together!



Ps. After 4 concussions I managed to recover fully. You can read more here on how I accomplished that. 

Jeanne: De schoonheid van angst

angst, Geen categorie, grenzen, hersenschudding, klachten, moe, overprikkeling, stress, UWV

Ik kan wel stellen dat ik de afgelopen jaren in veel angst heb geleefd. In de ogen van clinici werd het zelfs een angst/ paniekstoornis genoemd als gevolg van mijn hersenschudding. Aan het begin herkende ik mij hier niet zo in, ik was niet bang voor spinnen en vond het bijvoorbeeld niet heel spannend om voor een groep mensen een presentatie te houden. Ik, een angststoornis? Ik moest er een beetje om lachen, mentaal zat ik wel prima in mijn vel hoor ondanks alles, fysiek niet nee.

Maar jaren later realiseerde ik mij dat ik ontzettend veel zorgen had gekregen na de hersenschudding. Logisch, want door de aanhoudende klachten verloor ik mijn baan, mijn uitkering, mijn sociale leven werd kleiner en dagelijkse dingen doen was moeilijk. Daarnaast had ik veel pijn. Een beetje teveel allemaal tegelijk. En het ging maar niet over. Veel vragen bleven onbeantwoord. Ok, dat is een redelijk eng scenario.


En lichamelijk gezien reageerde mijn lichaam sinds de hersenschudding soms ontzettend paniekerig. Dus daarin gaf ik ook toe aan de neuroloog dat ik voor mijn gevoel wel angstiger was geworden. In ieder geval in lichamelijke reacties, zoals overprikkeling. Overprikkeling is pas eng, want alle externe factoren zorgen er voor dat jij overprikkeld raakt. Daar heb je totaal geen controle over, behalve door uit zo’n situatie te stappen. In mijn gedachten was ik dan helemaal niet angstig, maar mijn lichaam reageerde angstig. Een heel vreemd fenomeen.

Overprikkeling bij hersenletsel ontstaat door de vermoeidheid. En door die vermoeidheid werden de klachten van overprikkeling weer groter. Ik kon in paniek de verkeerde trein instappen door de herrie op het station. Huilend en bibberend aan de conducteur vervolgens uitleggen dat ik ook vergeten was in te checken. De spierspanning in mijn lichaam was afgrijselijk, waardoor ik het liefst naar huis wilde. Om mijzelf te kalmeren, te beschermen en veilig stellen. Ik snapte er in mijn hoofd niets van, ik wist prima dat ik niet normaal reageerde, maar had geen controle over mijn lichaamsreacties.

Ho stop. De grens

Ik kon slecht tegen overbelasting. Eigenlijk ook een soort van paniekstand van mijn lichaam, als ik over mijn grenzen ging. Vaak was ik mij daar niet eens van bewust en stopte mijn lichaam mij doordat ik dan nog moeilijk kon praten/bewegen. Alsof letterlijk mijn batterij leegliep. Het leek uiteindelijk een seintje van mijn lichaam, “Ho Stop”. Mijn hoofd wilde nog wel, maar mijn lichaam niet. En daardoor kon ik ook niet verder.

Waar een wil is, is een weg

Aan het begin heeft mij dit heel lang gefrustreerd en vocht ik hiertegen. Ik wilde echt nog wel hoor! Maar mijn lichaam wil niet! En ik hoopte dat artsen en therapeuten hier een oplossing voor hadden, met name vanuit neurologie. Er was sinds de hersenschudding iets mis met mij. En ik werd langzamerhand boos als men zei dat het wellicht ook psychisch kon zijn. Hoezo psychisch, ik wilde wel, maar mijn lichaam deed niet mee. Het leek zo logisch, dat het aan mijn lichaam lag, niet aan mijn gedachten/mijn wil en ik was ook niet depressief. De hersenschudding kwam overigens ook door externe factoren, dus het leek mij ook niet logisch om op interne factoren te gaan focussen, hoogstens om er mee te leren omgaan. Voor de hersenschudding had ik een leven zonder klachten. Dus dat klopt niet.


Ik heb heel wat therapie gevolgd op het fysieke en psychische vlak, maar het ging niet weg. Erger nog, de frustratie werd groter. Daardoor kelderde mijn zelfvertrouwen (vertrouwen dat ik zelf bewust genoeg was om mijzelf te beschermen) en werd ik steeds angstiger. Ik had geen controle meer, het leek zelfs dom om naar buiten te lopen in mijn hoedanigheid, als een hertje in een wildlife park in Zuid-Afrika. Waarom stuurde een arts mij zonder twijfel het wildlife park in? Lees, waarom dacht hij dat ik geen uitkering nodig had en wel weer 40 uur per week kon gaan werken?

Mijn angst om te moeten werken was ook terecht, als ik kijk naar wat ik heb meegemaakt. Want mijn lichaam gaf onwijs veel signalen. Eigenlijk heel fijn dus, dat waar ik met mijn hoofd niet altijd bij kon, mijn lichaam mij wel signalen kon geven. Maar ja dat vond die arts niet. Hij erkende mijn klachten niet, alleen als ik ze kon ‘bewijzen’. Naast de hockeybal, werd de arts ook iets waar ik mij extern tegen wilde gaan beschermen. Hij had duidelijk niet het beste met mij voor. Luisterde ik eindelijk naar mijn klachten, moest ik mij ook nog gaan beschermen tegen externe partijen. En zo werd mijn externe focus groter, ik probeerde koste wat kost de externe zaken onder controle te houden. Doodvermoeiend.

ik merkte dat ik dit gevecht behalve fysiek ook mentaal ging verliezen. Ik liep steeds meer vast en ik werd steeds emotioneler. En het onbegrip van artsen en onkunde om hier mee om te gaan deed mij de das om. Financieel bijvoorbeeld, vanwege het UWV. Ik was in paniek.

Mijn theorie: waar een wil is, is een weg, klopt dus niet. Ik bleef doorzoeken naar aanknopingspunten, nieuwe ideeën. Ik had helaas nog maar weinig opties over. Dan toch maar naar eens naar de ‘angststoornis’ kijken, zoals de neuroloog het had genoemd? Wellicht was daar nog wat uit te halen?


Vandaag de dag ben ik zo blij dat ik het roer heb durven omgooien. Over angst wordt gezegd dat het een slechte raadgever is. En daar ben ik het mee eens als je puur vanuit angst een keuze maakt en je niet bewust maakt van de keuzes.

Maar ik leerde uiteindelijk dat angst in je lichaam veel fysieke reacties kan geven, zoals hartkloppingen, zweten, verhoogde spierspanning, onderbuikgevoelens/buikpijn, verhoogde ademhaling, onrust, prikkelbaarheid, duizeligheid, tot motorische stoornissen, etc. Fysieke reacties die mij iets proberen te vertellen en mij ergens voor willen beschermen.

In essentie is angst natuurlijk een middel om jezelf te beschermen. Vroeger tegen sabeltandtijgers, in 2017 tegen een auto die te snel te dichtbij komt als je oversteekt. Je lichaam reageert voor je je goed en wel kan bedenken dat je terug moet deinzen bij het oversteken. Dus je lichaam reageert al voor je gedachten. Maar fijn toch? Zo blijf je leven en blijft je lichaam heel, geen pijn etc. Alleen een korte schrikreactie 🙂

Maar ook bij niet tastbare zaken, zoals krijg ik bijvoorbeeld die promotie wel? Wat vindt de ander van mijn reactie op Whatsapp? Daar kun je ook die lichamelijke reacties (in kleine mate weliswaar waarschijnlijk) ervaren, omdat je iets spannend vindt. En die spanning blijkt ook niet altijd gegrond, maar zegt iets over jouw emoties.

Bij mij geen tijger waar ik mijzelf onbewust voor wilde beschermen, maar een hockeybal die uit het niets tegen mijn hoofd kwam. Het is nogal wat als deze zonder jouw controle op je hoofd eindigt en je zoveel pijn kan doen. Ik had er slechter aan toe kunnen zijn, of zelfs wel dood aan kunnen gaan! Externe focus was geboden om het niet nog een keer te laten gebeuren, maar het gebeurde bij mij tot 4x toe.

Blinde vlek

Toch heeft dit mij iets heel kostbaars geleerd. Mijn lichaam heeft jarenlang gereageerd voor mijn hoofd het bewust kon inzien en bedenken. Ik noem dat mijn blinde vlek, mijn onbewuste angsten triggerden mij vandaag de dag. Al mijn klachten zijn uitingen van mijn beschermingssysteem. En superlief dus, zonder dat ik het doorheb word ik door mijn eigen lichaam beschermd 🙂 of ik nou wil of niet 🙂 Daar kan ik op vertrouwen.

Ik leerde uiteindelijk dat ik mij niet bewust ben van sommige angsten, maar dat ik daarom wel mijn lichamelijke reacties kan volgen. Heb ik ergens pijn, dan kan ik kijken of er een bepaalde angst achter zit, of een ander probleem dat aandacht nodig heeft.

Door te kijken naar die angst en te ontdekken waar die onbewust vandaan kwam, kon ik mijn angsten ontleden en neutraliseren. Bij het ontleden van die onbewuste angst, bleek dat ik hem vaak helemaal niet meer nodig vond en dan was ik er ook snel vanaf. Ik was dan bewust geworden en kon vervolgens kiezen. Het ruimde op en dat gaf rust, ontspanning. Terug dus naar mijn interne focus.

Het klinkt wellicht cliché, maar ik leerde weer vertrouwen op mijn lichaam en zodoende op mijzelf. Mijn tip: Erken je (angst)klachten en kijk wat het je vertellen wil. Als dat niet lukt, luister naar je lichaam en kijk wat het je wil vertellen aan je geest 🙂 Ze werken fantastisch samen!

Liefs Jeanne

bron plaatje 1:

bron plaatje 2:

bron plaatje 3:

bron plaatje 4: onbekend